Tuindagboek: Vreemde holletjes langs het pad…

In de categorie ‘Tuindagboek’ schrijf ik over wat me in de tuin is overkomen. Deze keer: spontane kleine zandvulkaantjes tussen de planten…

Gisteravond vond mijn man een hele serie hoopjes langs het pad in onze tuin. Tientallen, hoe langer je kijkt, hoe meer je er ziet! Hij riep mij er meteen bij, maar ik wist het zo snel ook niet. Ik vermoedde bijen of graafwespen, hoewel mieren dit soort hoopjes ook wel maken ken ik ze niet als met zo velen bij elkaar. En dat in augustus? Het werd al donker en de bewoners lagen vast te slapen, dus had het geen zin om te blijven zitten en wachten.

Dat was dus mijn plan vandaag: ernaast gaan zitten (hoewel het niet de meest makkelijke plek is om je tussendoor te manoeuvreren op de grond) en kijken wie ze maken. Helaas is dat een geduldklusje. En daar ben ik niet zo goed in. Ik wachten, verzitten, wachten, weer verzitten… Héél even zag ik een zwart/gele, kale kont uit een gangetje steken en werd gelijk superenthousiast, maar het kontje verdween weer en toen duurde het een hele tijd voor er weer iets gebeurde. Er zoemde wel wat rond, maar ik kon zo snel niet zien wat het was.

Een paar keer kwam er een wespje voor mijn neus zitten. Ze bewoog supersnel en was heel schichtig en allang weg voor ik haar goed en wel bekeken had. Zelfs toen ik langzaam mijn mobiel bewoog om een foto van haar te schieten, keek ze naar me op alsof ze precies begreep wat ik deed en schoot weer weg.

Intussen zoemde er meer rond, eentje die wat zwaarder klonk. Ik probeerde om me heen te kijken, maar het beestje was snel en al even nieuwsgierig naar mij. Uiteindelijk voelde ik haar landen op mijn been. Ik keek snel achterom en ze schrok – weer weg. Maar in die oogwenk zag ik dat ze een prooi bij zich had gehad. Aha! Dat doen bijen niet, dus was het misschien toch een graafwesp?

Graafwespen graven, zoals de naam al aangeeft, hun nesten in de grond. Soms is het een enkele tunnel, soms zitten er meerdere vertakkingen in. Daarna gaan ze op zoek naar prooien. Dat kan van alles zijn: vliegen, rupsen, etc. Die zijn lekker eiwitrijk, perfect krachtvoer voor hun larven. Ze doden de prooi, brengen hem naar hun nest en verpakken ze samen met een eitje in hun holletje in de grond.

En ja, daar wilde datzelfde wespje (met prooi) een tunneltje binnengaan. Ik bewoog mijn mobiel – te onhandig, te snel – en ze schoot weg en liet haar prooi vallen, pal voor het nest. Het bleek een grote, dikke vlieg. Ja, mijn vermoeden groeit.

Ik ging ergens anders zitten, iets verderweg, zodat ik ze niet opnieuw zou laten schrikken. En inderdaad, daar – gelukkig zonder dat ik lang hoefde te wachten! – kwam er eentje bij het dichtsbijzijnde holletje. Ze begon te graven. Aha, op heterdaad betrapt! Ik wist eindelijk wat foto’s te maken.

En het bleek, heel toepasselijk, een gewone vliegendoder. Die zitten hier in de tuin dus massaal langs het pad. En geen zorgen, ze steken niet. Ze helpen wel met plaagbestrijden!

Goed kijken, het is een zoekplaatje!